پی نوشت اول: خدایی قبول داری من که به شخصه به این موضوع اعتقاد پیدا کردم

پی نوشت  آخر: خیلی وقت بود که دیگه نکته ای نمی نوشتم یدفعه دلم هواشو کرد

* امیرکبیر به مأمور قتل خود از طرف ناصرالدین شاه قاجار در حمام فین کاشان گفت:«به شاه بگو دارالفنونی ساختم که از هر آجرش یک امیرکبیر بیرون خواهد آمد».

* مصدق به آزموده، دادستان نظامی، در دادگاه فرمایشی بعد از کودتای ننگین 28 مرداد گفت:«به شاه بگو نسلی تربیت کردم که روزی با گریه از کشور بیرونت خواهند کرد».

پی نوشت (۱):دانشجو بشی کلاس اولی !

پی نوشت(۲):رفتم یه سری به بهترین استادم بزنم که این دو جمله رو توی وبلاگشون دیدم

پی نوشت (۳):خدا آخر سفر احمدی نژاد به نیویورک ختم کنه!

پی نوشت (۴):از وقتی فهمیده ام بین مردم هستی به هر کس می رسم سلام می کنم ...

پی نوشت آخر:چقدر خیلی ها بی معرفت شدن!!!

تقصیر فاصله نیست

هیچ پروازی مرا به تو نمیرساند

وقتی تو در کار گم کردن خود باشی!

سر سفره افطاریتون مارو از یاد نبرید

              " je pense,donce je suis "

من فکر میکنم،پس من هستم    

                                            دکارت

پی نوشت اول:ای کاش هر روزمان نو روز باشد تا نو شویم خودمان ، اندیشه هایمان و عشقمان به همه زیبایی ها. 

 پی نوشت آخر:عیدانه های من به همراه فنجان، فنجان دعا و آرزوی خوب برای شما دوستان ، بهاری باشید.

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک

غمی غمناک است.

پی نوشت(۱):داره دوباره عید میشه اماتوجه کردی عید عوض شده و دیگه حال و هوای عید بچگیهامونو  نداره ،راستی چرا؟

پی نوشت(۲):چرا وبلاگم ۲ساله شدو من یادم رفت؟چرا رشد نکرده  قد کشید؟

پی نوشت(۳):چرا همه بعد از یه مدت وبلاگ نویسی به ته خط می رسن و فکر می کنن نوشتنشون دیگه فایده ای نداره؟انگار تبدیل شده به یه بیماری مسری اول کوروش،بعد احمدرضا و خیلی های دیگه،حالاهم من. آخه جالبش اینجاست هیشکی هم طاقت نمی یاره و دوباره بر می گرده(مثلا همین کوروش و احمدرضا)

ولی من به آخر خط رسیدم و دیگه هیچ انگیزه ای برای آپیدن ندارم بدون هیچ دلیلی.

پی نوشت(۴):چرا شریعتی گفته:وقتی نمی تونی فریاد بزنی ،ناله نکن خاموش باش.تا شاهدِ مرگِ آرزوهای خودت باشی

من که خفه شدم از بغض،یکی آرزو هامو نجات بده 

پی نوشت(۵):مرجان جون تولدت مبارک انشالله  صد ساله بشی، البته ببخشید اگه یکم دیر شد

پی نوشت آخر:سهراب سپهری

این است سرگذشت راستین زنی بزرگ، برای همه دیر باورهای جهان،کسی که تنها مقتدر منطقه ی «ماکوندو»بود. اویی که به مدت نودو دو سال زندگی کرد و در میان بوی پرهیزکاران،در یک روز سه شنبه از آخرین ماه «سپتامبر»،از دنیا رفت...شخصی که خود «پاپ» در مراسم تدفین وی حضور یافت.

پی نوشت(۱):یه معذرت خواهی از همه کسایی که اومدن دیدن نیستم ، می خواستم باشمو بنویسم؛ امانشد  

پی نوشت(۲):امتحانات دانشگاه هم مزید بر علت غایبی ما شده بود.

پی نوشت(۳):چقدر هوای بندر سرد شده!اما ما همچنان سالمیم 

پی نوشت(۴):از پستم راضی نیستم و فقط برای اینکه بگم هستم گذاشتم.

پی  نوشت آخر:روزی همچون روزهای دیگر اثر گابریل گارسیا مارکز

 اگر چه نزد شما تشنه ي سخن بودم
 كسي حرف دلش را نگفت من بودم

              دلم براي خودم تنگ مي شود آري:
                       هميشه بي خبر از حال خويشتن بودم

                                       غريب بودم ، گشتم غريب تر اما:
                                    دلم خوش است كه در غربتِ وطن بودم .
                                              محمد علی بهمني

"... از چشم شما که نه،

         از درخت سیب که نه،

                  من از تمام عناصر جهان، پای رفتن می خواستم

                                                  حالا از پا افتاده ام..."